خط الراس دارآباد به کلکچال

گزارش برنامه خط الراس دارآباد به کلکچال (پارک جمشیدیه)

(پیمایش خط الراس قله دارآباد – پیازچال – پناهگاه کلکچال – پارک جمشیدیه)

تاریخ اجرای برنامه: 19 مرداد 1391

نفرات شرکت کننده: نیما اسماعیلی، محمد صالحی

————————————

زمان‌بندی مسیر (بدون احتساب زمانهای صبحانه و ناهار):

از دارآباد تا قله دارآباد: 4 ساعت
از قله تا گردنه پیازچال: 4 ساعت و 40 دقیقه
از گردنه تا چشمه پیازچال: 10 دقیقه
از چشمه تا پناهگاه کلک‌چال: 1 ساعت و 30 دقیقه
از پناهگاه تا پارک جمشیدیه: 1 ساعت و 30 دقیقه


خط الراس دارآباد

خط الراس دارآباد – نیما اسماعیلی، محمد صالحی

 

(گزارش؛ به قلم دوست و همنورد خوبم آقای محمد صالحی)

پیمایش خط الراس قله دارآباد – پیاز چال – کلکچال

صبح روز پنجشنبه 19 مرداد ماه سال جاری به اتفاق دوست خوبم نیما حدود ساعت 06:45 از پارکینگ دارآباد به سمت قله دارآباد حرکت کردیم از پارکینگ تا تنها کافه این مسیر حدود 15 دقیقه فاصله است که از پاکوپ سمت راست رودخانه با یه شیب تقریبا متوسط شروع و تا کافه سربند غلاک (کافه آقا فرامرز) ادامه پیدا می کنه و از اونجا به بعد مسیر برای مدتی تقریبا صاف و هموار میشه!

جلوی کافه با آقا فرامرز که سالهاست مدیریت اونجا رو بعهده داره سلام و احوال پررسی کردیم و گپ مختصری زدیم و عکس یادگاری گرفتیم. بعد از پر کردن بطری های آب به راهمون ادامه دادیم. حدود 300 متر جلوتر از کافه، وارد پاکوپی شدیم که به سمت بالای یال ارتفاع می گیرد. این پاکوب به یال شن سیاه و نهایتا قله ختم میشه. لازم به ذکره که در این محل اولین تابلوی راهنما که مسیر های مختلف رو نشون میده وجود داره. این تابلو مسیر قله را مستقیم (چپ) نشان میده که بهش توجه نکنید و از سمت راست وارد مسیر پاکوب به سمت داخل درختان کاج شوید.

بقیه در ادامه مطلب

ادامه‌ی خواندن

منتشرشده در مسیرهای گردشگری و کوهنوردی تهران | برچسب‌شده , , , , , , , , , , , | ۱ دیدگاه

قله میشینه مرگ

گزارش برنامه قله میشینه مرگ (بلندترین قله البرز شرقی)

ارتفاع قله میشینه مرگ: 3990 متر 

تاریخ اجرای برنامه: 12-13 مرداد 93 و 25-26 خرداد 96

Tehran – Firuzkuh – Lazur – Mishineh marg

بنظرم مطالعه گزارش خرداد ماه 96 کفایت می کند. مطالعه گزارش برنامه سال 91 جهت اطلاعات تکمیلی می تواند مفید باشد.

پی نوشت، مرداد 99: در وبلاگ آقای مجید ملک محمدی خواندم که بلندترین قله البرز شرقی قله پرچنان 4020 متر است. لینک گزارش برنامه


گزارش برنامه قله میشینه مرگ، 25-26 خرداد 96

 روز اول:
استارت از لزور: 15.30 ، 2370 متر
امامزاده خوشنام: 15.50 ، 2420
ابتدای دره (لاسَک): 16.40 ، 2570
ابتدای تنگه آب: 18.30 ، 2780
دشت معجز چشمه: 20.15 ، 2930
دریاچه سد سیاه رود: 20.50 ، 3000

زمان، مسافت و اختلاف ارتفاع در روز اول: 7.5 ساعت، 6.4 کیلومتر ، 630 متر

روز دوم:
حرکت از پای دریاچه: 06.00 صبح
گردنه: 7.30 ، 3470
قله فرعی: 10.15 ، 3910 متر
قله میشینه مرگ: 10.40 ، 3990 متر
زمان، مسافت و اختلاف ارتفاع در روز دوم: 4.5 ساعت، 5 کیلومتر ، 1000 متر

گام گروه در هر دو روز: متوسط رو به کند

اتمام برنامه: 19.20 جمعه، لزور، پای ماشین
—————————————————-
نفرات شرکت کننده (8 نفر):

نیما اسماعیلی، رضا حبیبی، حمید محسنی، محسن کرمی، ایمان حسینی، نیما نظری، خانم نظری و سهراب بینش پور

————————————————–

نکته: شروع حرکت در روستای لزور می تواند از دو نقطه و دو مسیر باشد:

1- لزور، از خیابان لاسک و جاده لاسک

2- لزور، محله کشک ریز و از مسیر امامزاده خوشنام

مسیر اول مسیر عمومی و نرمال می باشد که جاده و کاملا مشخص بوده و شما را به ابتدای دره (منطقه لاسک) می رساند. این مسیر را با ماشین های سواری نیز می توان طی کرد.

مسیر دوم از میان باغ و مزرعه رد شده، زیباتر بوده اما پاکوب و راه مشخصی ندارد. باید به منطقه آشنا باشید و یا با اتکا به جی پی اس حرکت کنید تا در نزدیکی لاسک وارد جاده شوید.

————————————————–

گزارش برنامه (خرداد 96):

ساعت 9.30 صبح از محل قرار یعنی انتهای اتوبان بابایی با سه خودور به سمت جاده جاجرود حرکت کردیم. ساعت 12 ظهر در جاده ارجمند کنار رودخانه برای ناهار توقف کرده و ساعت حدود 14 به لزور رسیدیم. در خیابان اصلی، از سرویس بهداشتی جنب مدرسه، نبش خیابان لاسک استفاده کرده و با ادامه مسیر سه راهی اول را به راست پیچیده و کمی بالاتر از جلوی یک بقالی با تابلوی سبز رنگ “عرقیات گیاهی” به چپ پیچیده و تا انتهای آسفالت رفتیم تا ساعت 14.20 به جنب مسجد موسی بن جعفر ( در محله کشک ریز) رسیدیم. ماشین ها را اطراف مسجد پارک کرده و پس از بستن کوله ها ساعت 15.30 پیاده روی خود را آغاز کردیم.

در این برنامه همانند برنامه سال 91 شروع حرکت به سمت امامزاده خوشنام و سپس تنگه لاسک (Lasak) بود. تا امامزاده خوشنام مسیر از داخل باغ و مزرعه بوده و پاکوب دارد اما باقی مسیر پاکوب مشخصی ندارد و باید حسی و تجربی و با تکیه بر جی پی اس مسیریابی کنید تا زمانی که به جاده برسید. حدود 5 دقیقه مانده به لاسک وارد جاده اصلی شدیم. معمولا کوهنوردان از مسیر جاده با ماشین یا پیاده خود را به لاسک می رسانند. تا زمانی که به لاسک برسیم آفتاب و گرمای هوا کمی اذیت می کرد. اما وارد دره که شدیم شرایط بهتر شد و دیگر اذیت کننده نبود.

 از پاکوب سمت چپ رودخانه مسیر دره را به سمت بالا در پیش گرفتیم. هر دو سمت پاکوب دارد اما بنظرم پاکوب سمت چپ مناسب تر بوده و مجبور نیستیم بی جهت به آب بزنیم. پس از حدود 2 ساعت از روی سنگ های بزرگی عبور کردیم و مجددا در مسیر پاکوب قرار گرفتیم. تمام مسیر را از پاکوب سمت چپ ادامه دادیم تا به نقطه ای رسیدیم که ادامه مسیر فقط با عبور از آب داخل تنگه میسر است. حدود 10-15 دقیقه از داخل تنگه و آب سردددد! عبور کردیم که تا زیر زانو بیشتر نبود. تقریبا نصب بچه ها با دمپایی و صندل و نصف دیگر با همان کفش کوه وارد آب شدند که البته پیشنهاد و انتخاب بنده قطعا کفش صندل است. در انتها به یک آبشار رسیدیم و بالای آبشار وارد دشت شدیم. کمی جلوتر در امتداد رودخانه به سمت چپ پیچیدیم. تا حدود یک ربع چند بار دیگر از عرض رودخانه گذر کردیم تا در نهایت ساعت 20.15 به دشت معجز چشمه رسیدیم که در واقع سرچشمه اصلی رودخانه است. چند گروه در اینجا چادر زده بودند. به دلیل دسترسی به آب و زمین مسطح و دوری از سر و صدا، بیشتر گروهها این نقطه را برای شب مانی به کنار دریاچه ترجیح می دهند. اما انتخاب ما شب مانی کنار دریاچه بود. پس از استراحت کوتاه حدود 20 دقیقه بعد به پشت سد و کنار دریاچه سد سیاهرود رسیدیم. اطراف دریاچه کمی شلوغ بود و نقاط صاف قبلا اشغال شده بود. پس از گشتی دور دریاچه بالاخره یک نقطه مناسب برای دو چادر پیدا کرده و چادرها را پرپا کردیم. خوشبختانه کمی هم دور از جمعیت بودیم که از بابت سر و صدا نگرانی کمتری داشتیم. تقریبا تمام وقتمان صرف درست کردن زغال و جوجه شد! و فکر کنم حدود ساعت 1 نیمه شب خزیدیم داخل چادرها و خوابیدیم. ساعت 5 صبح بیدار شده و ساعت 6 صبح 6 نفری (بدون برادر و خواهر یعنی آقا سهراب و خانم نظری) مسیر جاده را به سمت گردنه در پیش گرفتیم. (جاده ای که از لزور به دریاچه و سپس از دریاچه تا گردنه می رود). حدود 10 دقیقه بعد در سمت چپ جاده چشمه آب جاری و مشخص است که از آب چشمه برداشتیم که پس از این دیگر تا قله از چشمه خبری نیست. در بیشتر نقاط میانبر زده و راه را کوتاه کردیم تا ساعت 7.30 به گردنه رسیدیم. باد شدید و نسبتا اذیت کننده ای در حال وزیدن بود که این باد تا زمان برگشت ما روی گردنه ادامه داشت.

حدود نیم ساعت برای صبحانه توقف کرده و شیب تند به سمت بالای یال را  که بدون پاکوب است، ادامه دادیم. مسیر حرکت ابتدا از سمت چپ و سپس گردش به راست است تا به روی یال رسیدیم. ساعت 10.15 به سنگ چین قله فرعی در ارتفاع 3900 متری رسیدیم. در اینجا به دلیل ذیق وقت، آقای کرمی عزیز که کمی سرعت حرکتشان کند بود قرار شد که کمی پایین تر منتظر ما بمانند. 5 نفری با حرکت سرعتی فاصله بین دو قله را در زمان کمتر از نیم ساعت پیمودیم و ساعت 10.40 همگی به قله میشینه مرگ رسیدیم. در اینجا شدت باد بسیار بیشتر شد فکر کنم بالای 50 کیلومتر در ساعت. چند عکس به یادگار انداختیم و مسیر فرود را در پیش گرفتیم.

مسیر فرودمان تا ابتدای تنگه لاسک فرقی با مسیر صعود نداشت. بعد از لاسک، از مسیر جاده ادامه دادیم تا به لزور و جنب مخابرات رسیدیم و از داخل کوچه های محل به سمت ماشین هایمان ادامه دادیم تا در نهایت ساعت 19.20 به محل پارک ماشین ها رسیدیم و پایان برنامه.

————————————————

چشمه های مسیر:

1- روستای لزور (شیر آب مدرسه یا مسجد موسی بن جعفر) 2- امامزاده خوشنام 3- معجز چشمه 4- دریاچه سد سیاهرود *

*: اطراف دریاچه از چند نقطه آب جاری هست اما برای برداشت مطمئن آب باید حدود 10 دقیقه بروید تا به چشمه برسید.

———————————————-

بهترین فصل صعود:

بهترین فصل برای پیمایش این مسیر اواسط خرداد ماه تا اواخر تیر ماه است. قبل از آن رودخانه پرآب بوده که کار را دشوار می کند و بعد از آن نیز از سرسبزی و طراوت مسیر کم می شود.

———————————————————–

دریاچه سد سیاهرود، خرداد 96:

لزور، مسیر قله میشینه مرگ

لزور ، دریاچه سد سیاهرود

در من اینک کوهی،
سر برافراشته از ایمان است
من به هنگام شکوفایی گل ها در دشت،
باز می‌گردم
و صدا می‌زنم:
باز کن پنجره را… که بهاران آمد.

“حمید مصدق”


لینک این گزارش در روزنامه ایران، شنبه 21 مرداد 1391

لزور؛ شگفتی سبز فیروزکوهنسخه PDF


+ دانلود فایل جی پی اس قله میشینه مرگ 96.03.26 ، GPS

—————————————————-

گزارش برنامه سال 91 و تصاویر بیشتر در ادامه مطلب

ادامه‌ی خواندن

منتشرشده در گزارش های من در روزنامه ایران, مسیرهای گردشگری و کوهنوردی تهران | برچسب‌شده , , , , , , , , , , , , , , | ۲ دیدگاه

آبنیک، دشت جانستون

گزارش ارسالی به روزنامه ایران، 7 مرداد 1391

جاذبه های طبیعی و گردشگری تهران

آبنیک؛ روستایی زیبا با مناظری دل‌انگیز

آبنیک، دشت جانستون

آبنیک، دشت جانستون

 روستای آبنیک روستایی سرسبز و خوش آب و هوا از توابع بخش رودبار قصران شهرستان شمیرانات است. برای دیدن آن باید به 12 کیلومتری شمال شرقی فشم، بعد از روستاهای زایگان و لالان بروید. ارتفاع روستای آبنیک 2400 متر از سطح دریا است. جمعیت روستا در تابستان حدود 150خانوار است که در زمستان به کمتر از یک سوم این مقدار کاهش می‌یابد. آبنیک با دارا بودن آب و هوای سرد و ییلاقی، حاشیه سرسبز رودخانه کلارود و دامنه های گسترده کوههای اطراف همه ساله بخصوص در فصول بهار و تابستان پذیرای گروه گردشگران از تهران و سایر نقاط کشور است. رودخانه کلارود (که محلی ها به آن رودخانه آبنیک می گویند) به طول 7 کیلومتر از کوه‌های جانستون و خرسنگ سرچشمه گرفته و یکی از سرشاخه‌های رودخانه جاجرود به شمار می‌آید.

آبنیک که در گویش محلی به آن “آب نک” یا “اونک” نیز می‌گویند به سه محله: بالا محل (جور سره)، پایین محل (جیر سره) و ملا محله تقسیم می‌شود. در این روستا معادن ذغال سنگ وجود دارد که در گذشته مانند معادن گرمابدر و شمشک فعال بوده است. آبنیک پیش از این دارای یک مدرسه و یک بهداری فعال هم بود که سالیان اخیر همچون معادن ته کشیده آن تعطیل است.

اوج سرسبزی و زیبایی دره و رودخانه آبنیک از اواسط خرداد تا اوایل مرداد ماه است. در این موقع از سال دره آبنیک به راستی تکه‌ای از بهشت است. حاشیه دو طرف رودخانه پوشیده از سبزه‌ها و بوته‌های قد کشیده، گل‌پرهای بلند و گل‌های رنگارنگ است که چشمهای هر بیننده‌ای را نوازش می‌دهد. آبنیک همیشه زیباست اما در این محدوده زمانی از سال، به جرات می‌توان گفت رودخانه آبنیک با مناظر چشم نواز و سرسبزی اطرافش یکی از زیباترین رودخانه‌های طبیعت اطراف تهران است.

دکتر غیاث الدین جزایری در کتاب زبان خوراکی‌ها درباره این روستا می‌نویسد:

“در نزدیکی فشم شهرکی به نام آبنیک وجود دارد که ساکنان آن بلند قد می‌باشند و فرزندان آن‌ها نیز خوش هیکل و بلند قامت می‌شوند. چشمه‌های این شهرک نیز به حد کافی مواد معدنی برای بلندی قد دارد”.

بقیه در ادامه مطلب

ادامه‌ی خواندن

منتشرشده در گزارش های من در روزنامه ایران, مسیرهای گردشگری و کوهنوردی لواسان-فشم | برچسب‌شده , , , , , , , , , , , | ۱ دیدگاه

گزارش قله خرسنگ – 2 (ریدایرکت شده)

گزارش قله خرسنگ از روستای آبنیک

تاریخ اجرای برنامه: پنج شنبه 29 تیر 1391
تعداد نفرات شرکت کننده: 9 نفر
سرپرست گروه: آقای محمد صالحی
زمان صعود: 6 ساعت
شرکت کنندگان در این برنامه:
آقایان: صالحی، حسام، مهرنواز، حامد و نیما
خانمها: جزایری، شهناز، نرگس و پریسا


گزارش قله خرسنگ در این پست: گزارش قله خرسنگ

منتشرشده در مسیرهای گردشگری و کوهنوردی لواسان-فشم | برچسب‌شده , , , , , | دیدگاه‌تان را بنویسید:

آبشار کفترلو

گزارش پیاده روی از روستای کند علیا تا آبشار کفترلو (کبوترلو)

تاریخ اجرا: 91.04.20 (خانوادگی)


آبشار کفترلو

آبشار کفترلو

 

لینک این گزارش در روزنامه ایران، سه شنبه 3 مرداد 1391


جاذبه های طبیعی و گردشگری تهران

آبشار کفترلو

روستای کند علیا و سفلی (konde olya & Sofla) از توابع بخش لواسانات شهرستان شمیرانات، در فاصله 38 کیلومتری شمال شرقی تهران قرار گرفته است. روستای کند از دو بخش علیا و سفلی تشکیل شده که کند سفلی در پائین دست و کند علیا در بالا دست قرار دارد. ارتفاع متوسط کند علیا از سطح دریا حدود 2 هزار و 50 متر است. وجود بقایای آثار باستانی در کند علیا از جمله: تپه های گوشواره، قلعه پیرزن، جوهک و شیرتازه نشانگر قدمت طولانی این روستاست که به اوایل دوره اسلامی می‌رسد. کند سفلی نیز قدمتی چند صد ساله دارد.

بر اساس نتایج سرشماری سال 1385، جمعیت ساکن این روستا 1734 نفر بوده که بیش از 80 درصد این جمعیت در کند علیا و مابقی در کند سفلی سکونت داشته‌اند. قابل ذکر است که جمعیت روستا در فصل تابستان تا چندین برابر افزایش می‌یابد. شغل اصلی مردم روستا باغ‌داری بوده و عمده محصول باغ‌های آنها گیلاس و آلبالو و همچنین گردو، سیب و گلابی است.

جاذبه های گردشگری:

موقعیت کوهستانی ویژه، باغ‌های سرسبز و گسترده، منابع غنی آب و جریان نهرهای جاری داخل باغ‌های روستا سرسبزی و طراوت خاصی را به این روستا بخشیده که نظر هر بیننده‌ای را به خود جلب می‌کند.

مزرعه پاونک در 3 کیلومتری کند سفلی، ارتفاعات ساکا با پوشش طبیعی گل‌ها و گیاهان مرتعی در 5 کیلومتری و آبشار کفترلو (کبوترلو) یا کفتر خوان در 6 کیلومتری شمال روستا از جاذبه‌های طبیعی روستا به شمار می‌آیند.

آبشار کفترلو در میان دره بسیار زیبای شمال روستا، از بلندای صخره‌ها به درون دره سرازیر می‌شود. این دره و آبشار زیبا هر ساله گردشگران بسیاری را به خصوص از شهر تهران به سوی خود جلب می‌کند.

تپه تاریخی شیر تازه، تپه‌های گوشواره، تپه جوهک، قلعه پیرزن و آرامگاه امام زاده محمد شعیب از دیگر جاذبه های تاریخی و گردشگری روستای کند علیا و سفلی هستند.

متاسفانه برخی از این آثار ارزشمند در طول سالیان گذشته مورد تاخت و تاز و حفاریهای ناشیانه سارقان و جویندگان گنج قرار گرفته که موجب تخریب و وارد آمدن خسارات جبران ناپذیر به ساختمان و بنای این آثار شده است.

مسیر پیاده روی آبشار:

آبشار کفترلو به فاصله تقریبی 6 کیلومتری شمال روستای کند علیا و در ارتفاع حدود 2 هزار 300 متر از سطح دریا قرار دارد. برای رسیدن به این آبشار از داخل روستا، نیاز به حدود 1.5 ساعت پیاده‌روی است. با ادامه خیابان اصلی و خروج از روستا پس از یک چرخش نود درجه به سمت چپ وارد جاده‌ای می‌شوید بنام “خیابان آبشار”. کمی بالاتر به یک دو راهی با تابلوی راهنما می‌رسید که سمت راست به منطقه “آبکشه” و در ادامه به روستای راحت آباد و امامه رفته و سمت چپ ادامه خیابان آبشار است که شما را مستقیم به سمت باغ‌های روستا و پس از آن به آبشار هدایت می‌کند. این جاده عریض و ماشین رو تا فاصله حدود 1 کیلومتری آبشار امتداد دارد. بیشتر راه هموار و کم شیب بوده و برای عبور از آن با خودرو مشکل خاصی نخواهید داشت بجز یک قسمت پر شیب در نیمه راه که کمی پر دست انداز و ناهموار است.آن با خودرو پیشنهاد من این است که خودروی خود را در روستا و یا کمی بالاتر در مجاورت باغ‌ها و در زیر سایه درختان پارک کرده و مابقی مسیر تا آبشار را پیاده طی کنید تا از زیبائیهای مسیر و پیچ و خم جاده در میان باغ‌های گیلاس و آلبالو بیشتر لذت ببرید. بخشهایی از جاده در نیمه راه با انبوه درختان در دو طرف احاطه شده و حالت کوچه باغ زیبایی به خود می‌گیرد که لذت پیاده روی را دوچندان می‌کند. اگر در فصل تابستان در این مسیر باشید سایه خنک درختان در این کوچه باغ‌ها و زیبائیهای چشم نواز آن خستگی راه را برای مدتی از یادتان خواهد برد.

اگر در تیرماه به کند علیا بروید و قدم در این جاده بگذارید بدون شک از تماشای باغ‌های سرسبز، درختان گیلاس و آلبالو و انبوه میوه های آنها سیر نخواهید شد. هر چه به جلوتر می‌روید به زیبائیهای مسیر افزوده شده و شاخه های پربار درختان آلبالو که در دو طرف جاده به شما لبخند میزنند… .

از این جاده که گذر می‌کنید در سمت راستتان قله ای سربرافراشته و نوک تیز خودنمایی می‌کند. نام این قله ساکا است. یکی از قله های چهارگانه مشرف به دشت هویج -واقع در شرق کند علیا- که کوهنوردان از دشت هویج آنرا صعود می‌کنند.

پس از حدود یک ساعت پیاده روی کمی قبل از اینکه جاده به انتها برسد، آبشار در امتداد دره از دور نمایان می‌شود. اینجا باید از محلی که ورودی به رودخانه دارد وارد مسیر رودخانه شده و راه آبشار را در پیش بگیرید. از اینجا به بعد مسیر ناهموار و در پاره‌ای موارد کمی مبهم می‌شود که برای رسیدن به آبشار باید کمی از خلاقیت و تجربه خود کمک بگیرید.

چطور برسیم:

برای رسیدن به روستای کند علیا و سفلی از تهران باید از طریق بزرگراه بابایی و جاده لشگرک خود را به دوراهی لواسان-فشم برسانید (میدان لشگرک یا میدان قائم). از میدان به سمت لواسان می روید. حدود 5 کیلومتر بعد از میدان در بلوار لواسان وارد جاده روستای کند علیا و سفلی (جاده راحت آباد) می شوید که در سمت چپ تابلو دارد. در جاده کند علیا – راحت آباد به یک دوراهی می رسید که سمت چپ مسیر روستای راحت آباد و سمت راست مسیر روستاهای کند سفلی و کند علیا است. از دوراهی تا روستای کند علیا حدود 7 کیلومتر دیگر راه پیش رو دارید که تمام مسیر جاده آسفالته است.


بقیه در ادامه مطلب

ادامه‌ی خواندن

منتشرشده در گزارش های من در روزنامه ایران, مسیرهای گردشگری و کوهنوردی لواسان-فشم | برچسب‌شده , , , , , , | ۱ دیدگاه